دانشگاه پیام نور مطالعات نوین در علوم تربیتی 3115-9605 2 1 2026 03 21 Predicting Academic Dishonesty Based on Academic Procrastination: The Mediating Role of Academic Self-Efficacy in Students پیش‌بینی بی‌صداقتی تحصیلی بر اساس اهمال‌کاری تحصیلی با توجه به نقش میانجی خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان 35 46 13111 10.30473/ns.2026.78114.1058 FA علی ناظری دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بیرجند محسن مرکی 1. دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران. امیرحیدر حیدری دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران. علی جان نثار مقدم دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران. Journal Article 2025 12 20 A B S T R A C T <br />The present study aimed to predict academic dishonesty based on academic procrastination with consideration of the mediating role of academic self-efficacy among male elementary school students in the second cycle of primary education in Ferdows County. The research method was correlational and based on structural equation modeling (SEM). The statistical population included all male students in the fourth to sixth grades of elementary schools in Ferdows County, from whom 340 participants were selected using stratified random sampling. The research instruments consisted of Solomon and Rothblum’s (1984) Academic Procrastination Questionnaire, Bandura’s (1997) Academic Self-Efficacy Questionnaire, and the Academic Dishonesty Questionnaire, McCabe (1993). Data were analyzed using SPSS-27 and AMOS-24 software. The results indicated a positive and significant relationship between academic procrastination and academic dishonesty (r =0.58), a negative and significant relationship between academic procrastination and academic self-efficacy (r=-0.61), and a negative and significant relationship between academic self-efficacy and academic dishonesty (r=-0.54). The structural model also demonstrated a good fit. Academic self-efficacy played a significant mediating role in the relationship between academic procrastination and academic dishonesty. The findings suggest that academic procrastination increases the likelihood of academic dishonesty through reducing academic self-efficacy. Therefore, strengthening academic self-efficacy can serve as an effective protective factor against academic dishonesty. چکیده<br />هدف پژوهش حاضر، پیش‌بینی بی‌صداقتی تحصیلی بر اساس اهمال‌کاری تحصیلی با توجه به نقش میانجی خودکارآمدی تحصیلی در دانش‌آموزان پسر دوره دوم ابتدایی شهرستان فردوس بود. روش پژوهش از نوع همبستگی و مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش‌آموزان پسر پایه‌های چهارم تا ششم ابتدایی شهرستان فردوس بود که با روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای، ۳۴۰ نفر انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه‌های اهمال‌کاری تحصیلی سولومون و راثبلوم (۱۹۸۴)، خودکارآمدی تحصیلی بندورا (۱۹۹۷) و بی‌صداقتی تحصیلی مک کب (1993) بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS-27 و AMOS-24 تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین اهمال‌کاری تحصیلی و بی‌صداقتی تحصیلی رابطه مثبت و معنادار (r=0.58)، بین اهمال‌کاری تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی رابطه منفی و معنادار (r=-0.61) و بین خودکارآمدی تحصیلی و بی‌صداقتی تحصیلی رابطه منفی و معنادار (r=-0.54) وجود دارد. مدل ساختاری نیز از برازش مطلوب برخوردار بود. خودکارآمدی تحصیلی نقش میانجی معنادار در رابطه بین اهمال‌کاری تحصیلی و بی‌صداقتی تحصیلی را ایفا کرد. یافته‌ها حاکی از آن است که اهمال‌کاری تحصیلی از طریق کاهش خودکارآمدی تحصیلی، احتمال گرایش به بی‌صداقتی تحصیلی را افزایش می‌دهد. بنابراین، تقویت خودکارآمدی تحصیلی می‌تواند به عنوان یک عامل محافظتی مؤثر در برابر بی‌صداقتی عمل کند.. http://ns.journals.pnu.ac.ir/article_13111_9a4c7b54e02983b22baa3b0b780e5a69.pdf